Wstęp.

Kiedy tak siedziałam na skąpym balkonie wyłożonym starym dywanem mającym w zamiarze przykrywać nie do końca usunięty śnieg utrudniający zmieszczenie na nim chociażby 3 osób delektowałam się każdym kolejnym zaciągnięciem i wydmuchiwałam delikatnie dym obserwując jak po chwili znika. Zastanawiałam się, czy ktoś zauważy fakt że zniknęłam, a przy tym rozmyślałam też definicją szczęścia, które rzekomo mnie spotykało. Miałam stosunkowo dobre relacje z rodzicami, starałam się intelektem nie spadać poniżej normy, by nie zawieść rodziców, a przy tym samej siebie. Przyjaciół też miałam wspaniałych, o tak takim mianem mogę ich okrzyknąć. Jednak w idealnie wyprofilowanej i dopasowanej desce szczęścia zdawał się być jeden bardzo ważny i dobry gwóźdź lecz chyba nie do końca przybity, chociaż jemu mogło się zdawać inaczej. Bardzo mnie lubił, ba, może nawet mnie kochał, ale jako kogoś przy kim łzy przez niego wylane nie będą oznaką wstydu, ani słabości emocjonalnej, lecz oznaką zaufania. Jestem twierdzą, świątynią, jestem nią, dla niego. Staram się zachowywać jak niewzruszony Bóg. Wzbudzający zaufanie i podziw. Wiem, że darzy mnie nadzwyczajnym, nieokreślonym uczuciem. Swoboda, jaką wyczuwam w kontaktach z nim jest wprost nie do opisania, czuję jakbyśmy w zasadzie ze sobą współżyli, nie tyle fizycznie, co psychicznie. Mówi mi o wszystkich, nawet tych najbardziej wstydliwych i mało estetycznych rzeczach, podkreślając jednak tę złudną platoniczność, którą chciał między nami utrzymać. Życie już dostatecznie dobrze mnie doświadczyło, żebym potrafiła coś tak wielkiego jak pożądanie zdusić w sobie, zamknąć w puszce pandory. Co by było, jakby ona nagle się otworzyła?
Księżyc w prawdzie nie był w pełni, jednak było w nim coś pięknego mimo wszystko. Może właśnie fakt że nie był tak idealnie okrągły, zasłonięty rzadkimi chmurami osłonięty przepychem gwiazd na czystym z pozoru niebie. A jednak widziałam tylko jego. Tak samo było i z nim. Moje wysoko postawione przyjaciółki mówiły o nim jako o zwyczajnym facecie, zupełnie przeciętnym, wręcz brzydkim. Ja widziałam w nim dobrze zbudowanego, wysokiego bruneta, z idealnie czekoladowymi oczami, tak wymownie tajemniczymi i z niezupełnie idealnie cerą, co mimo wszystko nie uchybiało jego idealności. Idealności, która wychodziła z moich ust i tworzyła się w moich myślach. Do tego pachniał zawsze tak urokliwie, tak uwodząco, że bałam się stać przy nim zbyt długo by w zupełności się nie zatracić.

Wierzę że historia raz opowiedziana pozostanie w myślach bardzo długo, szczególnie taka, gdzie zawala się cały świat, by potem znów zrodzić się od nowa i dodać uroku temu, co pozornie zostało zniszczone.